Κατά τη δεκαετία του 1980 υπήρξε μια μεταβολή στον τρόπο που ασκούταν η ψυχοθεραπεία ως τότε, από τη διερεύνηση αποκλειστικά της ενδοψυχικής εμπειρίας του ατόμου (intrasubjective), στην κατανόηση της επίδρασης των σχέσεων του ατόμου στη διαμόρφωση της εμπειρίας του (intersubjective). Κατ’ επέκταση η Σχεσιακή Ψυχοθεραπεία βασίζεται στη θεώρηση πως η ψυχική υγεία κάποιου επηρεάζεται σε σημαντικό βαθμό από τις σχέσεις του με τους άλλους και θεμελιώνεται με βάση τις παρακάτω αρχές:

• Όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται να διατηρούν ικανοποιητικές, βαθιές σχέσεις με τους σημαντικούς άλλους στη ζωή τους για να νιώθουν ψυχική υγεία.
• Το άγχος και η ψυχική ταραχή συχνά είναι το αποτέλεσμα σχεσιακών εμπειριών του παρελθόντος, θέτοντας εμπόδια στην προσπάθεια του εαυτού για πλήρη έκφραση στο εδώ και τώρα.
• Στη θεραπεία ο σχεσιακός θεραπευτής παρέχει ένα πλαίσιο ασφάλειας και ενσυναίσθησης, δημιουργώντας μια δυνατή, συνεργατική σχέση με τον θεραπευόμενο, η οποία λειτουργεί και ως μοντέλο των μελλοντικών σχέσεων τις οποίες το άτομο προσπαθεί να αναπτύξει, αναλογιζόμενος εάν αυτές είναι δημιουργικές ή καταστροφικές.
• Θέματα διαπροσωπικής εξουσίας και κοινωνικά ζητήματα όπως το φύλο, η κουλτούρα, η κοινωνικό-οικονομική τάξη, η εθνικότητα, η σεξουαλική ταυτότητα λαμβάνονται σοβαρά υπόψη στη θεραπεία ως προς τον τρόπο εκδήλωσής τους στη ζωή του θεραπευόμενου.

H Σχεσιακή Θεραπεία μπορεί να βοηθήσει κάποιον να ανταποκριθεί σε σχεσιακές προκλήσεις, όπως οικογενειακά ζητήματα, δυσκολίες σε σχέσεις εγγύτητας, μεγάλες αλλαγές στη ζωή, όπως ένας γάμος, μια νέα δουλειά, η απόκτηση παιδιού, μια καινούρια σχέση ή θέματα στον επαγγελματικό χώρο. Όλα τα παραπάνω μπορεί αρκετές φορές να συνοδεύονται από συμπτώματα άγχους, όπως κρίσεις πανικού, ψυχαναγκασμούς και ιδεοληψίες, φοβίες και καταθλιπτικά συναισθήματα. Ενδεικτικά ερωτήματα που μπορούν να απαντηθούν μέσα από τη σχεσιακή θεραπεία μπορεί να είναι:

• Για ποιο λόγο βρίσκομαι συνεχώς σε σχέσεις είτε με την ίδια κατάληξη είτε όπου νιώθω πως η άλλη πλευρά με εκμεταλλεύεται, είτε που ενώ νομίζω πως η σχέση εξελίσσεται καλά, ξαφνικά έρχεται ένα επώδυνο τέλος, φαινομενικά χωρίς λογική εξήγηση;
• Γιατί στη δουλειά μου ενώ συνέχεια προσπαθώ να ευχαριστήσω τους άλλους, αυτοί τελικά δεν ικανοποιούνται με τίποτα, κι αυτό με κάνει να νιώθω ματαίωση και θυμό, πόσο μάλλον όταν τους άλλους ή τον εργοδότη μου εξ’ αρχής δεν τους συμπαθούσα ιδιαίτερα;
• Τί χρειάζεται για να χτίσω μια υγιή φιλική/ερωτική/επαγγελματική σχέση και με ποιο τρόπο οι εσωτερικευμένες αναπαραστάσεις από την οικογένεια μου σαμποτάρουν κάθε νέα προσπάθεια μου;

H

Στη συστημική οικογενειακή ψυχοθεραπεία πολλοί υποστηρίζουν ότι “το σύμπτωμα που εμφανίζει ένα μέλος της οικογένειας είναι μια φυσιολογική αντίδραση σε ένα δυσλειτουργικό σύστημα”. Η οικογένεια είναι ένα δυναμικό σύστημα, όπου υπάρχει ανταλλαγή πληροφοριών και αλληλεπίδραση μεταξύ των μελών. Κάθε μέλος της οικογένειας, είτε είναι ο γονιός είτε το παιδί επηρεάζει και επηρεάζεται από το σύστημα. Άλλωστε είναι γνωστό ότι οι “Σημαντικοί Άλλοι”,  όπως λέμε στην ψυχολογία, δηλαδή οι σημαντικοί άνθρωποι της ζωής μας, όπως είναι η οικογένειά μας, παίζουν πολλές φορές καθοριστικό ρόλο στο πως βλέπουμε τα πράγματα αναλόγως σε ποιό περιβάλλον έχουμε μεγαλώσει.

Μια οικογενειακή συνεδρία πραγματοποιείται εφόσον είναι παρόντα τουλάχιστουν δύο μέλη της οικογένειας. Διαφορετικά αν ένα μόνο άτομο και μέλος της οικογένειας έχει την ανάγκη να δουλέψει τη σχέση του με την οικογένειά του, χωρίς να είναι διατεθειμένα τα άλλα μέλη να εμπλακούν σε θεραπεία, τότε μπαίνει το ίδιο σε διαδικασία ατομικής ψυχοθεραπείας.

Στην οικογενειακή θεραπεία η διάρκεια της συνεδρίας είναι 90 λεπτά. Ο λόγος που είναι μεγαλύτερης διάρκειας ο χρόνος της ψυχοθεραπείας οφείλεται στο γεγονός ότι είναι περισσότερα τα μέλη της.

Η συχνότητα της οικογενειακής θεραπείας είθισται να γίνεται ανά δύο εβδομάδες, αλλά εξαρτάται και από τις αναδυόμενες ανάγκες και δυσκολίες της οικογένειας.

Τέλος, όπως και σε όλες τις άλλες διαδικασίες και μορφές ψυχοθεραπείας και σε αυτή την περίπτωση υπάρχει η διαφύλαξη του.

Τα περισσότερα άτομα συνήθως αισθάνονται χαμηλή αυτοεκτίμηση σε ορισμένες φάσεις της ζωής τους, όπως όταν χάνουν την δουλειά τους, ή όταν διαλύεται μία σχέση τους. Μερικές φορές έχουν την εντύπωση οτι αυτή η αίσθηση διαρκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα πιο συνηθισμένα σημάδια που υποδηλώνουν χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι: αίσθημα κόπωσης, έλλειψη κινήτρων, αίσθηση ότι η ζωή τους δεν έχει νόημα και δεν έχουν να περιμένουν κάτι από αυτήν, αρνητικές σκέψεις για τις ικανότητες τους και τις δυνατότητες τους, αίσθημα αποτυχίας ή τέλος απόγνωση και απελπισία που μπορεί να τους συνοδεύουν, όπως και μία πιθανή κατάσταση μελαγχολίας.

Η επίσκεψη σε κάποιον ψυχολόγο, θα τους δώσει την δυνατότητα να ανακαλύψουν και να περιορίσουν όλες αυτές τις αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό τους, είτε αυτές προέρχονται από εμπειρίες του παρελθόντος είτε από άλλες πιο πρόσφατες. Τελικά θα διαμορφώσουν διαφορετικό τρόπο σκέψης που θα τους οδηγήσει σε ανύψωση της αυτοεκτίμησης τους και σε μια ζωή γεμάτη από περισσότερα ενδιαφέροντα.

Phasellus cursus nunc arcu, eget sollicitudin mi lacinia tempus. Donec ligula turpis, egestas at volutpat non, pellentesque ut nibh. Aliquam varius aliquam urna, sed bibendum leo dignissim ac. Phasellus quis leo sem. Morbi vitae congue sapien. Phasellus accumsan mi ex. Cum sociis natoque penatibus et magnis dis parturient montes, nascetur ridiculus mus. Ut sollicitudin lacinia ex.

Η ψυχολογική υποστήριξη και η διαχείριση του Στρες περιλαμβάνει τη χρήση επιστημονικών τεχνικών απόλυτα φυσικών, μη φαρμακευτικών μεθόδων και στοχεύει στη ψυχολογική ενδυνάμωση του ατόμου ώστε να ανταποκρίνεται αποτελεσματικά στις προκλήσεις της καθημερινότητας.

Η εκπαίδευση στις τεχνικές διαχείρισης του στρες εμπνέει το άτομο να αποκτήσει μια θετική στάση ζωής, να ενεργεί με τέτοιο τρόπο ώστε να φροντίζει για την υγεία του, να είναι αλλά και να νιώθει συναισθηματικά και ψυχολογικά υγιής.

Έρευνες δείχνουν ότι η εξάσκηση στις τεχνικές έχει και πολλά σωματικά οφέλη καθώς το άτομο μαθαίνει να ελέγχει καλύτερα τα συναισθήματα, τις αντιδράσεις του και τον εαυτό του συνολικά. Πιο συγκεκριμένα, τα άτομα που διαχειρίζονται το στρες τους αναφέρουν λιγότερα συχνά ψυχοσωματικές ενοχλήσεις (ταχυκαρδίες, κόμπους στο λαιμό και στο στομάχι, αίσθημα ότι δεν τους φθάνει η ανάσα, ευερεθιστότητα κα.), ρυθμίζουν πιο αποτελεσματικά την αρτηριακή τους πίεση (κυρίως όταν είναι “νευροπίεση”) και το ζάχαρό τους και παρουσιάζουν καλύτερη συμμόρφωση σε διατροφικά προγράμματά και προσωπικές επιλογές όπως για παράδειγμα στη διακοπή του τσιγάρου.

Σκεφτείτε ότι ένας άνθρωπος με έντονο στρες γίνεται συχνά αναβλητικός με τις υποχρεώσεις του, μη παραγωγικός στην εργασία του, παρουσιάζει συχνά δυσκολία συγκέντρωσης, προβλήματα μνήμης, συχνή κόπωση και επιρρέπεια σε λοιμώξεις. Αλλά και στις προσωπικές σχέσεις ένας αγχωμένος σύντροφος έχει συχνά ξεσπάσματα θυμού, απομακρύνεται στις δυσκολίες και παρουσιάζει συχνότερα συναισθηματικά “σκαμπανεβάσματα”. Τα οφέλη από τη διαχείριση του στρες αφορούν εξίσου τις διαπροσωπικές σχέσεις αλλά και την εργασία του ατόμου.

Τα προγράμματα διαχείρισης του στρες απευθύνονται είτε σε άτομα που επιθυμούν να ελέγξουν το στρες τους, είτε σε άτομα που ήδη έχουν εμφανίσει κάποια σωματική ή ψυχολογική νόσο, στις οποίες το στρες έχει παίξει καταλυτικό ρόλο (υπέρταση, αγχώδεις διαταραχές, φοβίες κτλ.).
Αν και εσείς νιώθετε ότι το στρες επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό και αρνητικά τη ζωή σας, ξεκινήστε την εκπαίδευσή σας και δείτε τη διαφορά.

Η ομιλία μπροστά σε κοινό είναι η πιο απαιτητική κατάσταση στην οποία μπορεί να βρεθεί ένα άτομο με διαταραχή κοινωνικού άγχους (Κοινωνική Φοβία) και είναι η πιο κοινή στην εμφάνισή της. Τα άτομα αυτά ανησυχούν ότι θα φανούν τα συναισθήματα άγχους τους, θα ταπεινωθούν και θα απορριφθούν, ότι θα τους κρίνουν αρνητικά, ως ανήσυχους, αδύναμους, τρελούς, χαζούς, βαρετούς, φοβισμένους, βρόμικους ή μη αγαπητούς.

Επίσης ανησυχούν ότι θα κοκκινίσουν, θα ιδρώσουν, θα τραυλίσουν ή γενικότερα ότι η συμπεριφορά τους θα είναι τέτοια ώστε να προκαλέσει την αποδοκιμασία των άλλων.