Και πώς, άραγε, ο εμπλεγμένος θεραπευτής θα προσφέρει στο θεραπευόμενο την ελευθερία της επιλογής, την ελευθερία της προσωπικής ευθύνης, την ελευθερία της αυτονόμησης, την ελευθερία της ανάδειξης του αυθεντικού εαυτού, όταν ο ίδιος «χρειάζεται» τη θεραπευτική σχέση? Όταν τη «χρειάζεται» συναισθηματικά και οικονομικά, τότε θα φτιάξει σχέση εξάρτησης και οχι ελευθερίας. Θα είναι εκείνος ο πρωταγωνιστής στα πλαίσια μιας σχέσης άνισων ρόλων και όχι απλά διαφορετικών.

Και έτσι θα πρέπει να αποδεικνύεται πόσο ο θεραπευόμενος «δεν μπορεί», πόσο έχει αδυναμίες, ώστε να υπάρχει ένας θεραπευτής που «μπορεί» και που τον αναλαμβάνει, στερώντάς του, όμως, το  πολύτιμο βίωμα της προσωπικής υπέρβασης που ζητάει η ουσιαστική ψυχοθεραπεία.

Αναμφίβολα, ο ψυχοθεραπευτής κερδίζει και πρέπει να κερδίζει από τη θεραπευτική σχέση μέσα από τη δυνατότητα να συμμετέχει σε κάτι πολύ συγκινητικό: το ξεδίπλωμα της δύναμης που έχει η εσωτερική ομορφιά του ανθρώπου που κάθεται απέναντί του.

Για να το ζει αυτό, έχει την πρωταρχική ευθύνη να μπολιάζει με τέτοιους όρους και στοιχεία τη θεραπευτική σχέση που εκείνη να λειτουργεί ως ασφαλής βάση για την αυτογνωσία του θεραπευόμενου.

Ο θεραπευτής που αναλαμβάνει την προσωπική ευθύνη του θεραπευόμενου και  τον στηρίζει φτάνει να  ασφυκτιά και να θυμώνει μαζί του.

Μια τέτοιου είδους θεραπευτική σχέση δεν αναλογεί σε κανέναν από τους δυο.

Η εξάρτηση από το διαδίκτυο δεν διαφέρει στον μηχανισμό της, αλλά και στο έδαφος που φύεται, από τις υπόλοιπες εξαρτήσεις.

Ίσως, μάλιστα, να είναι πιο «εύκολη» η εξάρτηση από το διαδίκτυο, λόγω της άμεσης προσβασιμότητας στο μέσο, του χαμηλού κόστους χρήσης του και του νόμιμου χαρακτήρα του.

Οι εθισμοί αποκτούν χώρο, όταν υπάρχει κενός χώρος. Η ζωή που βιώνεται με βαρετό και ανικανοποίητο τρόπο, ακόμα και όταν μοιάζει να μην φτάνει ο χρόνος από τον όγκο των καθημερινών ασχολιών, αναζητάει διέξοδο από την ένταση, μια προσωρινή διέξοδο.

Είναι η ένταση που γεννιέται εκεί που απουσιάζει το νόημα, εκεί που έχει χαθεί η ουσία ή που δεν καλλιεργήθηκε ποτέ, εκεί που ο εαυτός βιώνεται δυσβάσταχτα, εκεί που η αυτοκατασκευασμένη πραγματικότητα βαραίνει και δεν αντέχεται.

Έτσι ο δωδεκάχρονος Λευτέρης άνοιξε την πόρτα του, άπλωσε γέφυρα  να ακούσει όσα ο ενήλικας εαυτός θα του πει.
Για το χθες , για τα όσα θα ζήσουν και την κοινή συνέχεια τους.

Προς Λ., 12 χρονών
Καλοκαίρι δημοτικό προς γυμνάσιο

Σε μερικές μέρες θα κάνεις το τελευταίο χειρουργείο, αυτό θα είναι πετυχημένο, όσο τα άλλα φυσικά μην περιμένεις θαύματα, αλλά δεν θα είναι σαν το προηγούμενο που έκανες.

Γνωστή διαδικασία, 3 μέρες νοσοκομείο, 2 μήνες με λάμες, νάρθηκα, αλλαγές κλπ.

6 μήνες αποκατάσταση. Θα είναι το πιο εύκολο από όλα, μηδέν πόνοι τους 2 πρώτους μήνες , φουλ πόνοι στην τελευταία επίσκεψη νοσοκομείο για να βγουν οι λάμες, γρήγορη αποκατάσταση. Ίσως είναι η τελευταία φορά που θα κλάψεις, και δεν θα ξέρεις καν γιατί κλαις. Από πόνο; που βλέπεις αλλιώς το χέρι σου ; που καταλαβαίνεις ότι τελειώνει το πρώτο κεφάλαιο της ζωής σου; λίγο από όλα. Βαριέσαι ήδη την διαδικασία της αποκατάστασης αλλά αυτή την φορά θα είναι αλλιώς, πλέον εσύ ξεκινάς να φροντίζεις και να μαθαίνεις τον εαυτό σου και δεν περιμένεις από άλλους θα το απολαύσεις.

Θα είναι το τελευταίο καλοκαίρι που θα κάθεσαι φουλ, θα είσαι 2 μήνες στο νησί θα είσαι κάθε μέρα παραλία, μπάνιο δεν θα κάνεις αλλά δεν σου αρέσει οπότε οκ. Απόλαυσε το, συνέχισε να εξερευνείς το νησί, ξεκουράσου, συνέχισε να παρατηρείς τους ανθρώπους γύρω σου και σταμάτα σκέφτεσαι το νέο σχολείο από Σεπτέμβρη. Γενικά θα περνάς καλά μέχρι που θα γίνει ένας τσακωμός του μπαμπά με τον αδερφό του και θα αλλάξουν τα πάντα στην οικογένεια. Μην έχεις αμφιβολίες μετά το γεγονός, ότι άκουσες ισχύει, δεν είναι ο κόσμος τόσο τέλειος, ακόμα, όσο πίστευες. Όμως οι γονείς σου θα κάνουν δεύτερες σκέψεις για τους ίδιους, δεν ξέρουν αν είναι τύχη, θα αρχίσουν να πιστεύουν ότι ίσως φταίνε αυτοί ή ακόμα ότι είναι θεία δίκη, όπως τους είπαν, που γεννήθηκες ανάπηρος. Στο τέλος της ημέρας δεν έχει καμία σημασία, δεν αλλάζει κάτι, δεν έχει σημασία τι φταίει. Έγινε, και με αυτό θα προχωρήσεις και θα ζήσεις όμορφα πράγματα. Δυστυχώς δεν το καταλαβαίνουν αυτό, γιατί έχουν μεγαλώσει με πεποιθήσεις ότι ανάπηρος = άχρηστος και δεν θα αλλάξει εύκολα.

Τα αδέρφια σου είναι εξωτερικοί παρατηρητές σε αυτό δεν μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά, εσύ θα αποδείξεις στην πορεία ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Ξεκινάει νέο κεφάλαιο από εδώ και πέρα, γυμνάσιο λύκειο και τα πρώτα χρόνια στο πανεπιστήμιο. Και ναι θα σπουδάσεις μην ακούς διάφορα. Το γυμνάσιο νιώθεις ότι είναι κομβικό, αλλά δεν είναι τίποτα το διαφορετικό. Θα έχεις τις ίδιες παρέες με πριν και θα γνωρίσεις άτομα που θα είναι πάντα δίπλα σου στην συνέχεια. Δεν θα κάνεις πολλές παρέες γιατί τους θεωρείς όλους ηλίθιους, δεν μπορείς να μιλήσεις για πράγματα που θες, δεν έχετε κοινές απόψεις και ενδιαφέροντα. απλά έχετε διαφορετικές εμπειρίες, υπομονή. Πάντα θα κάνεις με μεγαλύτερους παρέα σε αυτά τα χρόνια και από όλους θα παίρνεις κάτι και θα εξελιχθείς. Το τι είναι σημαντικό και τι όχι σε κάθε άνθρωπο διαφέρει, θα το δεις στην πορεία. Σύντομα θα ξεκινήσεις εξωσχολικές δραστηριότητες που θα σου αλλάξουν την ζωή. Η μόνη συμβουλή, μείνε μακριά από άτομα που προσβάλουν έστω και με “αστεία” άλλα άτομα . Και να μην φοβάσαι να προσπαθείς.

Τώρα βρίσκομαι μετά το πανεπιστήμιο, είναι ένα χάος, από εδώ και πέρα βαδίζεις μόνο με τις επιλογές σου. Δεν ξέρω πολλά να σου πω, τώρα τα ανακαλύπτω. Αλλά έχω καλά εφόδια, αυτά που ζεις τώρα εσύ. Δοκιμάζω πράγματα, ψάχνω για καινούρια, πάω ταξίδια, βλέπω κοινωνίες όπου είμαστε αποδεκτοί, περνάω καλά. Δεν ξεχνάω από που ξεκίνησα, τι έχει συμβεί, που έχω φτάσει, και τους λόγους που έχω επιλέξει διάφορα πράγματα. Δεν ξεχνάω ότι έχεις ζήσει μέχρι σήμερα και αυτά που σύντομα θα έρθουν. Με αυτά προχωράω και σε ευχαριστώ που ήσουν δυνατός! Κάναμε skip τα παιδικά μας χρόνια για να βελτιωθούμε. πρόσφατα εγώ το συνειδητοποίησα ότι δεν ζήσαμε παιδικά χρόνια και εσύ ήδη το αισθάνεσαι αλλά δεν ξέρεις τι είναι και πως να το εκφράσεις, ούτε εγώ ξέρω ακόμα. Θα το βρω.

Ο Λευτέρης θα βρει το σπίτι  που χρειάζεται μέσα του. Διότι όποιος δεν έχει  το σπίτι του μέσα του, δεν πρόκειται να το βρει ούτε έξω.
Έδωσαν  υπόσχεση ο ένας στον άλλον ότι πλέον θα βρίσκονται εκεί που ανήκουν, αναζητώντας μία κοινωνία που δεν  θα κατασκευάζει την αναπηρία και δεν θα καθιστά ανάπηρους τους ανθρώπους.

Λευτέρη σε ευχαριστώ!